2012
“Mijn” fractievoorzitter
Deze week was het weer eens raak m.b.t. Kunduz… Jazeker, raak. Raak omdat de kwestie mijn partij blijft opbreken. Ik ben het er niet helemaal mee eens dat het zich toespitst op Kunduz. Het heeft naar mijn idee veel meer te maken met de interne partij-democoratie. En dat de discussie Kunduz daar aan wordt opgehangen, nou ja, prima. Maar het gaat om dat andere. Het neemt niet weg dat Kunduz voor wat mij betreft einde oefening is. Dat was het überhaupt al voordat het begonnen was. Slechts een dwaling op het congres in 2011 maakte het dat het anders liep. Beslissingen worden nu eenmaal op een congres genomen, dus daar moet ik me bij neerleggen, al vind ik het een draak van een instrument. Maar als we dan kaders vaststellen moeten die ook gerespecteerd worden. En daar heb ik m.b.t Kunduz maar bar weinig van gemerkt. En met met mij velen in de provincie Groningen, en dat is het standpunt wat ik in Nieuwsuur verwoordde… In dit geval een makkelijke, zowel mijn standpunt als dat wat vooral ook in de provincie te beluisteren valt. Natuurlijk, er zijn nuances. Wanneer niet bij GroenLinks. De partij bestaat soms alleen nog maar dankzij nuances… En dan denk ik, hou toch eens op, kappen met die nuances, het is gewoon zoals het is: niet goed! En durf dat dan ook te constateren en durf dan teruguit te gaan. Kunduz is er zo een. We kunnen het er heel genuanceerd over gaan hebben, maar hoe zinvol is dat? Niet dus. Kunduz is een brug te ver gebleken. verder lezen →










